arkiteraforum

Affan’ın Çamları Ankara. 25 Temmuz 2008. Kumsalda öğle yemeği beş kişi. Herkez mimar ve rakı. Birden, hiç beklenmedik bir bomba masaya; -Affan’ı kaybettik !!! Fişi çekilmiş elektrikli. Don var. Düşünce bitti. Masada oturanlar pelte. Artık etraftaki seslerin hepsi duyuluyor. “Anlıyoruz ama anlayamıyoruz” bir durum. -“Kurbağalara bakmaktan geliyorum”, dedi Yakup ……………………………….Affan’ın Çamları Etraf sesleri büyüyor. Neden ? , sebep vs. vs. vs. kahredici bir önemsizlik hepsi. -Affan’ı kaybettik !!! Onca düşünce, sorgulama, yorum, tasarım ve riskle göze alınan, “Düzeysizlerin deli etmeleri” ve tansiyonla geçen, mücadele ve onur dolu bir mimar yaşamı. -Ah ! bu aniden’lik olacak gibi değil. -….Çamlar, …peki çamlar neden ? Affan, bu saklanmış konuşmayan adam acaba bilseydi. Bu sıcak yaz, ögle vakti. 25 Temmuz 2008 de ve bu Allahın belası ani ile; Bize ne söylecekti ? Değişmezi mi bırakmak istemişti ? Yoksa değişen bir süreçmiydi onca aslolan; Geçip giden görünmeyen, dokunulup tutulamayan ? Kurbağalara bakmanın iş olduğu bir dünyadan… ……………………………….Affan’ın Çamları Cansız binalar, yada imzadan özgür, kendi yaşamını sürdüren çamlar. Affan’ın fıstık çamları… Affan’ı ne yaşatacaktı ? Cam silmek gibi bu. Dokunduğunuz uğraştığımız cam mı gördüğümüz, yoksa arkasındakiler mi ? Affan bunu hiç söylemedi. Bizde anlayamazdık ki baktığında gördügü cammı yada…? Yani; Hep işe, hep işe, hep işe koştu. Bunu hep yaptı . Sonra; Çam dikti ve yine dikti yine… -Bir dakika, galiba Yakub’un sesi bu, Çamlarının yanındaymış. Öyle dedi. 25 Temmuz 2008’de bu dünyada çam diken bir çınar devrildi. [CENTER]Murat Artu 27/07/08[/CENTER]

affan hocamıza allahtan rahmet, yakınlarına metanet ve başsağlığı dilerim