Ertürk Evi

Ertürk Evi, mimarlığı yalnızca biçimsel bir üretim pratiği olarak ele almak yerine; ışık, oran ve malzeme arasındaki ilişkinin mekânsal deneyim üzerindeki etkisini araştıran bir yaklaşım üzerinden kurgulanmıştır. Tasarım sürecinde amaç, yapıyı çevresinden kopuk ikonik/deneysel bir nesneye dönüştürmekten çok, bulunduğu bağlam içinde sakin, kontrollü ve gündelik yaşama uyum sağlayabilen bir konut atmosferi üretmek olmuştur.

Kütlesel organizasyon, farklı hacimlerin bir araya gelişiyle oluşan dengeli bir kompozisyona dayanır. Beyaz yüzeylerin soyut ve hafif etkisi ile tuğla yüzeylerin tektonik ağırlığı arasındaki karşıtlık, yapının mimari karakterini belirleyen temel unsurlardan biridir. Bu malzeme ilişkisi yalnızca görsel bir kontrast üretmekle kalmayıp, yapının zaman içerisindeki yaşanma biçimini ve mekânsal algısını da güçlendiren bir unsur olarak ele alınmıştır.

Cephe tasarımında açıklıklar, yalnızca dış manzarayı çerçeveleyen elemanlar olarak değil; iç mekân ile dış çevre arasında kontrollü eşikler oluşturan mekânsal araçlar olarak değerlendirilmiştir. Gün ışığının mekân içerisindeki değişken etkisi, yapının gündelik yaşamla kurduğu ilişkiyi belirleyen önemli parametrelerden biri haline gelmiştir.

Projede minimal müdahale ve sınırlı malzeme kullanımı temel tasarım yaklaşımı olarak benimsenmiştir. Bu doğrultuda yapı, gösterişli mimari jestlerden kaçınarak daha sessiz ve rafine bir mekânsal karakter üretmeyi hedefler. Soyut ve sert bir "makine" fikrinden uzak duran proje, yaşanabilirlik, kullanım sürekliliği ve gündelik hayatın ritmine uyum sağlayabilen bir "ev" olma düşüncesi üzerine temellenmiştir.